Lata sześćdziesiąte dwudziestego wieku były dla ZUSu okresem stabilizacji, a wprowadzane zmiany nie były zmianami ustrojowymi. ZUS został dysponentem odrębnego funduszu emerytalnego. Nadwyżki finansowe ulokowano w budżecie państwa lub w banku jako oprocentowane lokaty. W 1974 r. zlecono, by zus zrealizował wypłatę świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego. W 1975 r. zwiększono liczbę oddziałów do 55. W 1986 r. ZUS stał się centralnym organem administracji państwowej, podległym Ministrowi Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, jego celem było finansowanie świadczeń i kosztów działalności. Na początku lat 80 zaczęto myśleć jak unowocześnić instytucję i ją skomputeryzować. W 1986 r. większość świadczeń dla emerytów i rencistów wypłacanych przez zus była waloryzowana automatycznie. Nowe były również naliczane zus składki. Poprawiła się również obsługa ludności, co zwiększyło znacznie zadowolenie ludzi, jednakże by przeprowadzić dalsze istotne zmiany zabrakło woli politycznej oraz czasu. Porozumienie “okrągłego stołu” z 1989 r. otworzyło drogę do rozmów polegających na usprawnieniu całego systemu ubezpieczeniowego oraz rolą ZUSu w tym systemie. Po wielu dyskusjach, ówczesny rząd zdecydował o wprowadzeniu fundamentalnej reformy systemu ubezpieczeniowego. Wiązał się to z koniecznością wypełniania przez ubezpieczonych, dodatkowych informacji dostarczając później do Zakładu odpowiednie zus druki, które były wówczas nowością. Od 1 stycznia 1999 r. wyodrębniono ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe oraz ubezpieczenia chorobowe. ZUS musiał utworzyć indywidualne konta ubezpieczonych i rejestrację przebiegu ubezpieczenia.